O Katarze dla turysty

Resort na wodzie,Banana Island

Mam wielką przyjemność opowiadania o Katarze dla serwisu turystyka w portalu Wirtualna Polska. Sama pamiętam jak dwa lata temu szukałam informacji na temat tego pustynnego państwa i niewiele mogłam znaleźć, dlatego zapraszam i mam nadzieje, że ten wywiad przybliży Ci realia Kataru.

Katar, choć dzięki bezpośrednim połączeniom lotniczym z Warszawy stał się nam bliższy, wciąż wydaje się nieodkryty przez Polaków. Co nas odstrasza? Wszechobecny luksus czy wiele zakazów, z którymi kojarzony jest ten niewielki kraj? Katar, dzięki swoim olbrzymim złożom ropy i gazu ziemnego, należy do najbogatszych państw na świecie, co widać niemal wszędzie, a czuć w portfelu, kiedy płacimy choćby za kawę w restauracji. Osoby z zachodniego kręgu kulturowego szokować może też to, że alkoholu kupionego na przykład w strefie bezcłowej, nie wwieziemy do Kataru, a za zgubienie paszportu w stanie wskazującym na spożycie alkoholu, można trafić do więzienia. O tym, jak upływa codzienność w Katarze, rozmawiamy z Patrycją Ignatiuk, która z mężem i dwójką dzieci zdążyła się już tam zadomowić.

W Katarze, wraz z rodziną, mieszkasz od dwóch lat. Nie znudził ci się ten kraj?

Trudno powiedzieć, by kraj mógł się znudzić. Całe życie mieszkałam w Polsce i ona nadal mi się nie znudziła. Przez te dwa lata w Katarze zdążyliśmy poznać harmonogram największych imprez takich jak festiwal jedzenia, święto książki, Garangao w czasie ramadanu, festiwal wiosny, terminy targów motoryzacyjnych, kwiatowych, jubilerskich i wiele innych imprez, które odbywają się co roku o tej samej porze, wiec właściwie już ich wyczekujemy, mając zapełniony kalendarz. Poza tym nie ma tu tygodnia bez wielkich wydarzeń sportowych. Mistrzostwa F1 na wodzie, wielkie turnieje tenisa, wyścigi koni, wielbłądów, a stosunkowo niedawno skończyły się mistrzostwa świata w piłce ręcznej. Staramy się na bieżąco sprawdzać, co ciekawego dzieje się w kraju i trudno mówić tu o nudzie.

Choć wiele się dzieje, nie zawsze jest idealnie. Na swoim blogu "Twórcza mama" wymieniłaś 10 minusów życia w Katarze. Funkcjonowanie na obczyźnie zaskakuje czymś, do czego nie mogliście się wcześniej przygotować?

Myślę, że nigdy nie jesteśmy w stanie całkowicie się przygotować na inną kulturę. Pomimo przeczytania masy informacji o islamie, kulturze arabskiej i muzułmanach to dopiero w codziennym życiu poznajemy tych ludzi, ich mentalność i sposób życia. Ostatecznie nie okazało się być tak źle, jak myśleliśmy. Jednak nie miałam pojęcia, że na przykład komunikacja miejska praktycznie tu nie istnieje. Nie ma pociągów, autobusów, trolejbusów, a metro dopiero jest budowane. Nieliczne autobusy są środkiem lokomocji pracowników budowlanych. Same drogi zaś, są w doskonałym stanie, ich sieć jest naprawdę rozległa, jednak kierowcy to mieszanka emigrantów z Indii nie stosujących się do praw ruchu drogowego i szaleńców w wielkich Land Cruiserach wchodzących w zakręty na dwóch kołach. Nic dziwnego więc, że pod względem śmiertelnych wypadków Katar zajmuje niechlubne drugie miejsce na świecie.

   Pustynia Zekreet z Rzeźbami Richarda Serra


Dla osób z naszego kręgu kulturowego zaskakujące też mogą być obostrzenie dotyczące ubioru. Gdzie trzeba się z nimi liczyć?

Właściwie wszędzie. W całym kraju powinniśmy przestrzegać pewnych zasad ubioru. Wynika to raczej z szacunku do ich kultury, niż miało by być związane z jakąkolwiek karą. Warto mieć zakryte ramiona i sukienki do kolan, tak by nikogo nie obrazić i dzięki temu również samemu czuć się komfortowo. W ostatnim czasie nawet została zainicjowana kampania "Reflect Your Respect" (ang. okaż szacunek), mająca na celu uświadomienie turystom że np. leginsy to nie jeansy. Ulotki opisujące akcję przedstawiają stroje, które są niestosowne do noszenia w ich kraju.


Wiele się mówi o wysokich cenach w Katarze. Ceny w hotelach, restauracjach, nawet sklepach nie należą do niskich. Nie wszystko też można kupić. Myślę o alkoholu, który w Europie jest powszechnie dostępny.

To prawda, Katar nie należy do najtańszych państw i obowiązuje tu prohibicja. Alkohol można kupić w nielicznych hotelach, które na to zezwalają i tu na przykład piwo kosztuje około 50 złotych za butelkę. Jest jednak również możliwość zakupu procentów do prywatnego spożycia w domu, w jedynym sklepie w kraju, lecz do niego trzeba posiadać licencję. By otrzymać taką kartę, niezbędna jest zgoda i pisemny list od pracodawcy. Jesteśmy uprawnieni do wydania na alkohol 20 proc. swojego miesięcznego wynagrodzenia. Warto też pamiętać, że dla Muzułmanów świnia jest zwierzęciem nieczystym, wręcz porównywanym do diabła. Dlatego też produkty z wieprzowiną nie są dostępne w Katarze, jak również nie wolno ich wwozić do kraju.


Czy to prawda, że wypadek, a nawet zgubienie paszportu może bardzo zaszkodzić osobie pod nawet niewielkim wpływem alkoholu?

Katar prowadzi politykę zerowej tolerancji alkoholu, jak i narkotyków. Dlatego fakt posiadania w krwiobiegu procentów podczas zgubienia paszportu, wypadku samochodowego czy też bójki, będzie równoznaczny z odpowiedzialnością prawną, finansową i karną. Każda dwuznaczna okoliczność będzie użyta przeciwko nam. Za posiadanie narkotyków można w Katarze zostać skazanym na karę śmierci, która wykonywana jest w sąsiedniej Arabii Saudyjskiej.


A co z bezpieczeństwem?

Katar należy do krajów o najniższym w świecie wskaźniku przestępczości. Nikt tu nie boi się wychodzić nocą. Niejednokrotnie też zostawiamy otwarty dom lub kluczyki w samochodzie tak, by działała klimatyzacja, która latem jest bezcenna. W tym tygodniu prasa pisała o sprzątaczce, która zwróciła dwa pierścionki o łącznej wartości prawie 500 tysięcy złotych. Znalazła je na umywalce w łazience. Zdarzyło mi się także zgubić telefon, klucze czy zostawić torebkę w sklepie, jednak zawsze wszystko wracało i nawet nie myślę, by mogło być inaczej. Poza tym nigdy nie widziałam roweru, który posiadałby blokadę zapobiegającą kradzieży, a dziecięce zabawki zwykle leżą rozrzucone pod domem. 

   Jaskinia w Katarze


Słońce, które świeci bez przerwy, do tego plaża na wyciągnięcie ręki… To brzmi jak bajka. Czego w takich warunkach brakuje Europejczykowi?

Najbardziej brakuje nam zieleni. Lasów, łąk i jezior, ogólnie natury, w jakiej zostaliśmy wychowani. Dopiero tu zaczęliśmy doceniać polski krajobraz, a określenie "zielone płuca Europy" nabrało realnego znaczenia. Obserwując zachwyt Katarczyków naszym krajem zrozumieliśmy, jak wielkim, naturalnym dobrem Europy jest właśnie zieleń. Poza tym, że pustynny krajobraz nie należy do najpiękniejszych, to daje się tu odczuć pewną nieprawdziwość. Wszystko wygląda zbyt idealnie, nowocześnie, czysto, wręcz sterylnie i nienaturalnie. 


Upał potrafi dokuczyć? 

To mało powiedziane, upał panujący w okresie letnim prawie nie daje żyć. Temperatury sięgające powyżej 40 stopni Celsjusza w cieniu, w połączeniu z dużą wilgotnością sprawiają, że oddychanie wydaje się ciężarem. Większość ludzi wyjeżdża z kraju w tym trudnym okresie, ponieważ przypada on na wakacje w szkole. Katarczycy co najmniej dwa miesiące spędzają w Europie i Stanach Zjednoczonych, zaś emigranci w miarę możliwości wracają do swoich krajów. Dla tych, którzy zostają w kraju, wybawieniem są centra handlowe, osiedlowe baseny i wszystkie inne klimatyzowane miejsca.


A co z kuchnią? Można ją nazwać egzotyczną?

Można nazwać ją arabską, czyli połączeniem kuchni z Egiptu, Libii, Turcji, Tunezji i tym podobnych. Uwielbiam ich sałatki, baraninę i w zupełnie inny sposób przyrządzany ryż, choć po dłuższym czasie to może się znudzić. Na szczęście kuchni jest tu tak wiele, jak narodowości, dzięki czemu można spróbować tu smaków z całego świata. Kuchnię brazylijską, chińską, tajską, hinduską, koreańską, włoską, grecką... Niestety, nie ma polskiej, podobnie jak i nie ma polskich sklepów i produktów takich jak twaróg, pierogi czy nasze kabanosy. Jednak przy tak dużej różnorodności, każdy znajdzie coś dla siebie.



 Post: Nieznane plaże Kataru


Katar jest niewielkim krajem, wielkością zbliżony do województwa mazowieckiego. Tak mała przestrzeń może być atrakcyjna pod względem turystycznym?

Jeszcze przed wyjazdem do Kataru byłam zafascynowana tym faktem, myśląc, że w ciągu roku (tyle planowaliśmy tu zostać) będziemy w stanie zwiedzić ten kraj wzdłuż i wszerz. Na miejscu okazało się, że faktycznie to małe państwo. Ma doskonałą sieć dróg, ale zdecydowana większość kraju to pustynia, przez którą trzeba jechać off road. To trochę utrudnia podróżowanie, a na pewno wydłuża czas w pokonywaniu niektórych odcinków. Jednak patrząc pod względem turystycznym, to właściwie wielkość jest plusem dla osoby, która chce szybko poznać to państwo. Sama pustynia z dzikimi oryksami, stadami wielbłądów hodowanymi na totalnym pustkowiu to również ciekawy widok. Naturalną zieleń można zobaczyć tylko na północy kraju, w części bardziej podmokłej, wręcz bagiennej, gdzie organizowane są spływy kajakowe. Zaskoczeniem dla nas było spotkanie tu tak egzotycznych ptaków jak flamingi, czy też możliwość obserwacji wylęgu żółwi morskich w ich naturalnym środowisku. Zwiedzanie jaskini, zbieranie trufli i stałe odkrywanie bezludnych plaż to część naszej codzienności, która pokazuje nam, że jeszcze wszystkiego tu nie widzieliśmy.


Powiedzmy, że wasi goście z Europy chcą się zrelaksować, ale też poznać coś nowego, egzotycznego. Jakie miałabyś dla nich propozycje?

Relaks w najbardziej luksusowej postaci to zdecydowanie Banana Island. Sztucznie usypana wyspa w kształcie banana bez samochodów i zgiełku miasta. Miejsce to przypomina pocztówki z raju - lazurowa woda, domki na palach z prywatnymi basenami, a cała służba jeździ na rowerach z orientalnymi kopułami. Na wyspie można pograć w golfa, odprężyć się w obłędnie pięknym SPA, zmęczyć na kortach tenisowych, odpocząć pod baldachimem na rajskiej plaży lub zjeść w jednej z 7 orientalnych restauracji. Proponując coś odmiennego od Europy pokazałbym Sealine. Rajd po wydmach w tym miejscu to niezapomniane przeżycie. Z kilkunastometrowych wydm można zjeżdżać na nartach, szaleć na kładach, latać na paralotni lub zwyczajnie zbiegać prosto do cieplej wody. Organizowane są tu noclegi w specjalnie przygotowanych obozach, oferujące ognisko i tradycyjną kuchnię. Zaś wschód słońca wyłaniający się z gór naprzeciwległej Arabii Saudyjskiej to gwarancja udanego poranka. 


Coś egzotycznego? 

Co to znaczy w dzisiejszym świecie? Katar jest tak wielokulturowy, że nie wiem co właściwie jest egzotyczne. Myślę, że obowiązkowym miejscem dla każdego turysty w Katarze jest Souq Waqif. Stary rynek, a właściwie zbudowany na kształt starej architektury, pełen restauracji, sklepów i co najważniejsze tutejszej kultury. Jedna z wąskich uliczek jest miejscem ręcznie wyrabianych strojów, mieczy, biżuterii, wiklinowych koszy i innych rzeczy związanych z kulturą Kataru. Tu również można spotkać starszego pana, który opowie o tym, jak kiedyś wyławiał perły, co niegdyś było głównym źródłem gospodarki Katar.


Podobno Katar jest krajem stworzonym dla dzieci. Naprawdę są tam one tak wyjątkowo traktowane?

Każdy Katarczyk stara się stworzyć wielodzietną rodzinę, ponieważ Koran mówi, że to jedno z największych dóbr. Sam Emir Kataru, który obecnie oddał władzę nad państwem swojemu synowi, ma aż 24 dzieci. Faktycznie dzieci są wyjątkowo traktowane. Zaczynając od dobrych międzynarodowych szkół, przez centra handlowe, w których ogromną cześć zajmują atrakcje dla dzieci przypominające wesołe miasteczka z lodowiskiem, rwącą rzeką i kołem młyńskim. Skończywszy na życiu codziennym, gdzie w restauracjach, urzędach i wszystkich publicznych miejscach dzieci są częstowane słodyczami, obdarowywane małymi prezentami. Na każdym kroku można odczuć, że dzieci są tu mile widziane, a nawet odnieść wrażenie, że wszystko jest im dozwolone. 

Warto odwiedzić Katar?

Oczywiście, że warto odwiedzić Katar. To stale rozwijający się kraj, który ma wiele do zaoferowania i jest bardzo bezpieczny. Poleciłabym odwiedzić ten kraj nie tylko w ramach przerwy w podróży, co stało się popularne, od czasu kiedy to Doha została miejscem tranzytowym do wielu krajów. Myślę, że Katar jest doskonałą destynacją dla turystów, którzy pragną odpocząć na plaży w dobrym hotelu. Nie ma tu tłumów i jest to miejsce wolne od nachalnych naciągaczy. Ponadto w związku z organizacją mistrzostw świata w piłce nożnej, które odbędą się w 2022 roku, przeżywa prawdziwy rozkwit i już myślę o tym jak będzie zachwycał za siedem lat.

Rozmawiała Marta Legieć

Myślami przyciągam kolejny cel

Artykuł z magazynu Prestiż. 

Przez pięć lat Wojtek Ignatiuk był specjalistą od przygotowania fizycznego piłkarzy Arki Gdynia. Był cenionym specjalistą o unormowanej sytuacji zawodowej. Wiosną 2013 roku niespodziewanie jego życie zmieniło się diametralnie. Propozycja pracy w Katarze w najlepszym klubie ekstraklasy nie zdarza się często. Szybka konsultacja z rodziną i decyzja - jedziemy! Zobaczcie zatem, jak sobie radzi polska rodzina w świecie arabskim. 

autor
MARTA LEGIEĆ
 

foto: / Rafał Depa

Decyzja o przeniesieniu się do Kataru była dla waszej rodziny trudna?

Patrycja Ignatiuk: Wojtek w Gdyni miał dobrą pracę, pisał doktorat, a ja wspólnie z koleżanką zajmowałam się rozwojem swojej firmy. Właściwie niczego nam nie brakowało. Jednak po narodzinach drugiego dziecka potrzebowałam zmiany, nie chciałam utkwić w monotonni dnia codziennego. To był idealny czas, by spróbować życia w innym kraju. Kiedy usłyszałam Katar, w ciągu minuty stałam z walizkami i dziećmi pod drzwiami. Marzyłam o słońcu, plaży i naturalnej nauce obcego języka dla naszych dzieci. Poza tym nie mniej istotny był fakt, iż tu również docenili umiejętności Wojtka, przydzielając go do pracy w zespole Al Sadd, który jest najlepszym klubem w Katarze. 

Jak to się w sumie stało, że trafiliście w tak odległe miejsce?

Wojtek Ignatiuk: Wydaje się to zadziwiające, ale w moim życiu tak już jest, że marzenia tworzą moją przyszłość. Tak też było z Katarem i Al Sadd. W 2011 roku w telewizji widziałem relacje z klubowych mistrzostw świata FIFA, w którym Al Sadd zdobyło 3 miejsce i pomyślałem sobie, że fajnie byłoby kiedyś się tam znaleźć. Ponieważ interesowałem się naukową stroną sportu, podczas pracy nad moimi artykułami naukowymi zwróciłem się po wskazówki do Valtera Di Salvo, specjalisty pracującego w przeszłości między innymi w Realu Madryt i Manchesterze United, który przeniósł się do Kataru, a dokładnie do Aspire Academy. Wysłałem kilka pytań dotyczących jego badań, dzięki czemu nasza dyskusja rozwinęła się na tyle, że po pół roku otrzymałem propozycję przyjazdu do Kataru i możliwości współpracy z nim. Tak właśnie zrekrutowano 12 osób z całego świata, w większości Brytyjczyków. Dzięki temu, że udało mi się dobrze zaprezentować moje umiejętności, trafiłem do najlepszego klubu ostatniego sezonu czyli Al Sadd.

Długo zastanawialiście się nad przeprowadzką? Rozważaliście wszystkie "za" i "przeciw"? A może takie rozmyślania były zupełnie zbędne?

P.I.: Wszystkie formalności trwały prawie 6 miesięcy. To wystarczająco dużo czasu, byśmy mogli dobrze sprawdzić kraj, do którego chcieliśmy się przeprowadzić. Choć tak naprawdę ja byłam tak zafascynowana pogodą i rozwojem Kataru na przestrzeni ostatnich lat, że właściwie nie widziałam żadnych "przeciw".

W.I.: Myślę, że obecnie poza Katarem nie ma innego miejsca na świecie, w którym można poznać aż tyle wybitnych osób ze świata sportu. Po pierwsze są to kontakty, które są nieprzecenione, podobnie jak wymiana doświadczeń oraz możliwość obserwacji wybitnych sportowców. To do Kataru na przełomie stycznia i lutego przyjeżdżają takie piłkarskie marki, jak Real Madryt, PSG, Bayern Monachium, Schalke… Możliwość zobaczenia treningów na żywo oraz kontakt z ich trenerami jest jak najlepszy staż trenerski. To w Al Sadd miałem możliwość pracy z jednym z najlepszych piłkarzy na świecie – Raulem Gonzales Blanco. Przez ostatnie dwa miesiące na prośbę Raula zastępowałem jego indywidualnego trenera, który przyjechał z nim z Hiszpanii i pracuje z nim od lat. Również jednym z większych przeżyć był finał Santiago Bernabeu Trophy 2013, w którym jako Al Sadd zagraliśmy z Realem w Madrycie. 

Początkowe plany zakładały, że wyjedziecie na rok. Tymczasem w Katarze jesteście już nieco dłużej. Jak wygląda wasza codzienność? 

P.I.: Katar jest bardzo małym krajem, dzięki czemu wyjazdy na mecze praktycznie nie istnieją, a to daje nam możliwość spędzania większej ilości czasu razem. Rano zawozimy syna do szkoły, Wojtek jedzie na 2-3 godziny na Aspire Academy, a ja z córką w tym czasie idę do parku, spotykam się z koleżankami na kawę lub korzystam z siłowni. Natan kończy szkołę o 14.30, jeśli nie zostaje na zajęciach pozalekcyjnych z hiszpańskiego, jogi, muzyki, czy klubu lego. Zwykle wtedy chce jechać na plażę, pustynię lub na basen. W ten sposób cały dzień spędzamy razem, aż do godzin wieczornych, kiedy to Wojtek jedzie na trening, a ja kładę dzieci spać. Nocami zaś oboje mamy czas dla siebie, siedzimy też przed laptopami, ja piszę posty na bloga Twórcza Mama, a Wojtek robi swoje rzeczy do pracy.

Co jest najtrudniejsze w wychowywaniu dzieci w tak egzotycznym kraju? Możecie liczyć na pomoc innych osób?

P.I.: Dzieci są w Katarze traktowane jak największe dobro, co widać choćby po wielodzietnych rodzinach. Dzieci mogą tu wszystko. Od centrów handlowych, w których są wesołe miasteczka i lodowiska, rwące rzeki, poprzez pustynie gdzie można latać paralotnią, jeździć na quadach, czy zjeżdżać na nartach z wydm, po dom, przy którym mamy basen, boiska i place zabaw – dzieci nie mogą się nudzić. Poza tym nie może zabraknąć nas na żadnym wydarzeniu kulturalnym. Lubimy aktywnie spędzać czas i być wśród ludzi. Nie mamy także niani, a to dość nietypowe w tym kraju. Katarskie rodziny posiadają po jednej opiekunce do każdego dziecka, nie licząc szoferów, kucharek i pań do sprzątania, zaś obcokrajowcy zwykle posiadają jedną pomoc domową. 

Patrycja na swoim blogu "Twórcza mama" wymieniała 10 minusów życia w Katarze. Funkcjonowanie na obczyźnie zaskakuje czymś, do czego nie mogliście się wcześniej przygotować?

P.I.: Myślę, że nigdy nie jesteśmy w stanie przygotować się na wszystkie niuanse kulturowe i odmienność obyczajów. Mieliśmy wiele przygód w tym kraju i nie zawsze były to przyjemne zdarzenia. Jest jedna rzecz, która przeszkadza mi najbardziej. Gdy tu jechaliśmy oglądałam zdjęcia Kataru przedstawiające nowoczesne centrum miasta, czyli niezwykłe drapacze chmur i szeroką drogę prowadzącą przez ich środek usianą palmami, a la Miami. Wyobrażałam sobie, że większość kraju tak wygląda i dalej się rozwija, jednak prawda jest taka, że to mała imponująca część, a cała reszta to pustynia. 

Mimo że trafiliście w egzotyczne miejsce, całą czwórką dużo podróżujecie. To wasza wspólna pasja? Często macie możliwość odpoczynku w innym kraju? 

P.I.: Każdą wolną chwilę wykorzystujemy na podróże, one pozwalają nam nabrać dystansu, motywują do podjęcia nowych działań, pozwalają zwolnić w życiu i inaczej na nie spojrzeć. Również nasze dzieci staramy się wychowywać tak, by były otwarte na świat, poznawały inne kultury, kolory skóry, czy religie. Naszym ulubionym kierunkiem jest Azja. Nie uznajemy wakacji na kilka dni zamknięci w hotelu z opaską all inclusive na ręce. Lubimy poznawać tubylców, nigdzie się nie spieszyć, spróbować regionalnych potraw. Nie zaliczamy atrakcji turystycznych, by przypiąć pinezkę na mapie. 

W.I.: W mieszkaniu w Gdyni mamy namalowaną na ścianie dużą mapę świata, na której przyklejamy magnesy z miejsc, w których już byliśmy. Za każdym razem kiedy przy niej przechodzimy odżywają wspomnienia z naszych wyjazdów. Oczywiście mapy nie mogło zabraknąć też w Katarze. Innej, ale przy której spędzamy równie dużo czasu kreśląc palcem nasze nowe destynacje, bądź pokazując kraje, skąd pochodzą ludzie, których mamy okazję poznawać. 

Które z miejsc urzekło was najbardziej? Który z wyjazdów utkwił wam w pamięci najmocniej?

P.I.: Chyba najbardziej w pamięci utkwiły nam Indie. Przeżyliśmy tam kilka niezwykłych przygód i mieliśmy okazję żyć wśród tubylców. To kraj, który zmusza do refleksji i daje dystans do życia. Od tego czasu także kuchnia hinduska stale leży nam na podniebieniu. Są też miejsca sentymentalne, takie jak Chiny, w których się zaręczyliśmy, czy tajlandzka wyspa, która wiąże się z naszą wyczekiwaną córeczką. 

Czego brakuje wam w Katarze? Tęsknicie za najbliższymi, za Trójmiastem?

P.I.: Zdecydowanie najbardziej brakuje nam rodziny i przyjaciół. Mieszkając w Katarze zaczęliśmy również doceniać zieleń, lasy, łąki i kwiaty. Zawsze marzyłam, by żyć w kraju, gdzie przez cały rok świeci słońce. Dziś jednak wiem, że tęsknimy również za śniegiem i złotą polską jesienią. Śmieję się czasem, że trochę melancholii jest wpisane w nasze DNA. Potrzebuję niekiedy spacerować w deszczu, usiąść pod grubym kocem z gorącą czekoladą w ręku i patrzeć na padający śnieg za oknem.

A po powrocie za czym będziecie tęsknili? Jak będziecie wspominali życie w Katarze?

P.I.: Stale czuję się jak byśmy byli na wakacjach, a słońce za oknem mnie tylko w tym utwierdza. Pewnie za tym uczuciem będziemy tęsknili. Nasz syn mówi, że najbardziej będzie tęsknił za pustynią i off road'owym szaleństwem. Córka, że za jedzeniem. Każdy chyba ma coś swojego.

W.I.: A ja myślę, że Katar będzie się nam kojarzył przede wszystkim z "Twórczą Mamą", ponieważ to tu się wszystko zaczęło. Trzy nieznające się osoby namówiły Patrycję, by założyła bloga, ponieważ bardzo interesowały je jej wpisy i zdjęcia na Facebooku. Blog to przede wszystkim pamiątka dla nas, ale i miejsce, gdzie Patrycja dzieli się swoimi pasjami i katarskimi refleksjami. Wierzę w jej talent, niezmiennie ją motywuję, bo jak wiele osób twierdzi – ten blog uzależnia.

PRZECZYTANE NA BLOGU WWW.TWORCZAMAMA.BLOGSPOT.COM

Najbogatszy kraj świata pod względem dochodu na jednego mieszkańca. Kraj bez podatków, świadczeń socjalnych i składek emerytalnych. Gdzie jeepów jest dwa razy więcej niż sedanów, a w weekendy na wydmach robią się korki. Wesela to huczne imprezy z podziałem na dwa namioty, gdzie kobiety i mężczyźni nie mogą się widzieć. Zaś najważniejsze słowo to Inshallah (Jak Bóg da), które jest wypowiadane setki razy dziennie i może być odpowiedzią na każde pytanie.

O KATARZE

- Katar to pustynia. Wodę pitną uzyskuje się przez odsalanie wody morskiej, a wszystkie warzywa i owoce pochodzą z importu. Podstawą gospodarki są zasoby ropy naftowej i gazu ziemnego. Złoża wystarczą prawdopodobnie na 200 do 400 lat luksusowego życia. Jednak władze kraju powołały do życia Qatar Investment Authority, radę, która zajmuje się inwestowaniem obecnych dochodów na całym świecie.

- W miesiącach letnich temp. sięga nawet 50 C, co powoduje ze większość mieszkańców wyjeżdża na wiele tygodni do Europy i USA. Drugim sposobem na zniesienie upałów są galerie handlowe. Wyposażone w wesołe miasteczka z kołem młyńskim i rwącą rzeką, lodowiskami i cała masą miejsc, gdzie można spędzić cały dzień. 

- Przeciętny Katarczyk posiada kilka lub kilkanaście nowoczesnych samochodów, ogromną willę w mieście i kamping na pustyni, ma darmową opiekę lekarską i dostęp do edukacji łącznie z uniwersytetami w USA, Anglii czy Francji. Nawet opłaty za prąd i wodę pokrywa za niego państwo.

- Obowiązuje zakaz wwozu produktów alkoholowych. Dostęp do alkoholu jest bardzo ograniczony właściwie istnieje jeden sklep alkoholowy, lecz by w nim zrobić zakupy należy mieć licencje wystawianą przez pracodawcę. Poza tym alkohol dostępny jest w dobrych hotelach i klubach. Za spożywanie alkoholu w miejscach nieposiadających licencji należy spodziewać się surowych kar. 

MINUSY ŻYCIA W KATARZE

- Filmy, bajki czy czasopisma, wszystko to przechodzi przez cenzurę, np. „Wilk z Wall Street” w tutejszym kinie zamiast 3 godzin trwał zaledwie dwie. Całowanie się, przytulanie, a w niektórych miejscach nawet trzymanie się za ręce jest również zabronione.

- Komunikacja miejska praktycznie nie istnieje. Same drogi są w świetnym stanie, jednak kierowcy to szaleńcy w wielkich Jeepach wchodzących w zakręty na dwóch kołach. Nie dziwię się, że pod względem śmiertelnych wypadków na drodze, Katar zajmuje drugie miejsce na świecie!

- Na ulicy prawie nie ma ludzi, nie zobaczysz kobiet z wózkami na spacerze, dzieci z plecakami idących do szkoły, zwykłych wagarowiczów szlajających się po mieście. Katar ewidentnie przystosowany jest do życia z samochodu. Spaceruje się w parkach lub zamkniętych osiedlach. Nie ma małych uroczych uliczek, gdzie można odkryć nieznany sklepik, kawiarnie, czy atelier młodego artysty.

- Pozwolenie na wyjazd to paranoja tutejszego prawa. Za każdym razem, gdy jedziemy na wakacje, lub też na kilka dni chcemy opuścić kraj, mój mąż musi zgłosić to swojemu pracodawcy, tak by otrzymać jego pisemną zgodę.

- Zakryte ramiona i kolana – tego oczekuje się od cudzoziemców. Nieodpowiedni strój może skutkować wyproszeniem ze sklepu, czy parku. za zbyt obcisły, skąpy lub przezroczysty ubiór można nawet zostać ukaranym grzywną.

- Jeśli chcesz żyć w tym kraju, musisz być zdrowy. Cudzoziemiec ubiegający się o pobyt w Katarze musi najpierw przejść badania lekarskie, prześwietlenie klatki piersiowej, pomiary na gruźlicę, zapalenie wątroby i HIV.