Na randce w raju

Od czasu do czasu jakiś ekspert wylicza, ile kosztuje wychowanie dziecka. Wyniki sięgają sześciocyfrowej kwoty. Te wydatki jednak nie odstraszają potencjalnych rodziców, ale gdyby ktoś obliczył, ile czasu i energii pochłania wychowanie dziecka, ludzkość by wymarła. 

Już ponad cztery lata jesteśmy rodzicami i zaczęliśmy rozumieć jak ważny jest czas tylko dla nas. Uwielbiam chodzić na randki z moim mężem dlatego szukamy tej możliwości jak najczęściej. Tym razem wykorzystaliśmy obecność mojej mamy w Katarze, która z chęcią została na dwa dni z dziećmi byśmy my mogli spędzić romantyczny czas na nowo otwartej wyspie Banana Island. 

Banana Island Anantara

Banana Island to nasz Katarski raj, zupełnie inny od tutejszego klimatu. Jest to niewielka, sztucznie usypana wyspa w kształcie banana, oddalona o czterdzieści minut drogi łodzią od stolicy Kataru, Dauhy. 

Motyle, banany na drzewach, piaszczyste drogi po których jeżdżą wyłącznie rowery i meleksy, a to wszystko wśród zieleni... palm, drzew i kwiatów których tak bardzo mi brakuje w tym pustynnym kraju. 

Anantara zapewnia pełen luksus, od wanny w salonie na widok której piszczałam z radości jak dziecko, po egzotyczne śniadanie dostarczone do łóżka. W przerwie luksusowe SPA i trochę aktywności fizycznej, nie mogło być lepiej... Już wiem, że nieraz tu jeszcze wrócimy, ponieważ tworzenie trwałych wspomnień z ukochaną osobą to najlepsza recepta na udany związek.

Zadowolony niosę radość dzisiaj wszędzie,
Znowu się uśmiecham wiem, że wszystko dobrze będzie
Zagubiony w tłumie chcąc odnaleźć się w tym pędzie,
Buduje swoje życie na miłości fundamencie

Te chwile są z nami
I nikt nie zabierze ich dopóki my,
Będziemy wciąż tacy sami,
Z radością odkrywać każdy nowy dzień

Kamil Bednarek - Cisza

Już jutro walentynki, życzę Wam wszystkim by trwały one cały rok.

Every now and again experts calculate how much the child's upbringing costs. The results reach a six digit number. These expenses, however, did not deter prospective parents, but if someone has calculated how much time and energy this upbringing consumes, the mankind would (probably) die out.  :-)

For over four years we have been parents of 2, and we truly understand how important is the time just for the two of us. I love going on dates with my husband, and we are awaiting such an opportunity as often as possible. 

This time we were able to use the presence of my mother in Qatar, who happily agreed for full two days with our children. So that we could spend a romantic time with my husband at the newly opened Island - Banana Island. 

Banana Island Anantara

Banana Island is our paradise here in Qatar, quite different from the local climate. It is a small, artificially heaped island in the shape of a banana (fruit) thirty minutes away from the capital city, Doha, traveling by boat. 

Butterflies, ripping bananas on trees, sandy road along, where only bicycles and meleksy cars can ride and drive on, surrounded by leafy greenery ... palm trees and colorful flowers.  

Anantara provides a full luxury of the foamy bath in the living room, at the sight of which I squealed with joy just like a child. Fresh exotic breakfast served to bed to start your morning with style and joy. During the break, there is a luxurious spa available and some physical activities. 

Life can not be any better than this.. 

 I am sure we will come and visit this magical place again. As creating long-lasting memories with your loved one, is the best recipe for a successful and joyful relationship.

Being exclusively together, with no telephones, television and children also;) is the perfect time for our relationship, time for  conversations and discussions, which in my opinion is a fundamental part of good partnership and happy marriage.

Happy Valentine's Day! That fall tomorrow, but... Let it last forever!

Mistrzostwa Świata w Piłce Ręcznej Katar 2015

 Na koncercie Gwen Stefani. Światło na mojego syna i Gwen , po prawej, ja niczym ciężarna kobieta w białej sukience z czerwoną apaszką i mój mąż ze śpiąca córka na rękach. Najlepsza pamiątka z jednego z koncertów :)

Koncert Kylie Minogue również przespany ;)

Moja mama, ja i mąż z dziećmi na finałowym meczu o brązowy medal Mistrzostw Świata w Piłce Ręcznej.

Już ponad tydzień temu skończyły się Mistrzostwa Świata w Piłce Ręcznej jakie organizował Katar, a ja nadal czuje te emocje. Moje dzieci śpiewają Polska! Biało-czerwoni! i pytają kiedy idziemy na kolejny mecz. W telewizji oglądamy naszych szczypiornistów zbierających gratulacje i wracają dreszcze z ostatniego meczu. Meczu o brązowy medal w jakim podejmowaliśmy Hiszpanów, to był niezwykły czas...

Dla mnie również, czas w którym przypomniałam sobie jak głęboko w sercu mam ten sport...

Miałam 9 lat gdy rodzice wysłali mnie na pierwszy trening. Były to ferie zimowe i uznali, że razem z siostra przez dwa tygodnie będziemy miały fajne zajęcie. Faktycznie było ciekawie, ale nie na tyle by zmieniać szkołę, zostawić przyjaciół i zacząć trenować dyscyplinę o której po raz pierwszy w życiu usłyszałam. Mój sprzeciw jednak nie miał znaczenia. Rodzice przenieśli mnie do innej szkoły. Przez pół roku codziennie płakałam idąc na przystanek autobusowy. Płakałam bo tęskniłam za przyjaciółmi jakich zostawiłam w poprzedniej szkole. Nowa, nie była zła, zaczęłam poznawać nowych ludzi ale i tak bezwiednie łzy leciały mi po policzkach. Dziś zaś jestem wdzięczna im za 9 lat, niesamowitej przygody. Pokochałam piłkę ręczną, dzięki temu że byłam częściej trzynastoosobowego zespołu najbardziej zwariowanych i pozytywnie zakręconych dziewczyn jakie w życiu poznałam. Tworzyłyśmy zespół jakich się nie spotyka, przez lata wygrywałyśmy wszystko co było możliwe. Prowadzone przez Anię Bądzyńską - Tatczykowską (wówczas Fedorowicz) wiedziałyśmy, że możemy przenosić góry. Dbała o nas jak o swoje dzieci, sprawdzała nasze stopnie, pilnowała odpowiedniej średniej. Zaczynałyśmy treningi o 6 rano, spałyśmy na sali gimnastycznej by jeszcze w nocy móc trenować. Nie grałyśmy tylko po to by wygrać, grałyśmy po to by mecz był piękny. Rzucałyśmy bramki obracając się w powietrzu o 360 stopni, podawałyśmy piłkę pod nogami i trafialiśmy gole strzelając tyłem do bramki. Na treningach nie chodziło o to by trafić, lecz by zdobyty gol był perfekcyjny, by piłka dwukrotnie odbiła się od słupków zanim trafi do siatki. By dłużej zawisnąć w powietrzu, wyżej lub dalej skoczyć. W ciągłym dążeniu do perfekcji zaczęłyśmy rzucać przeciwną ręką, a trenerka szukała nam kolejnych wyzwań. Zdobyłyśmy dwa złote medale w juniorskich Mistrzostwach Polski, więc grałyśmy ze starszymi rocznikami by podnieść poprzeczkę i tu również kolejne złoto. Nigdy nie opuściłam choćby jednego treningu, a gdy miałam nogę w gipsie to wygłupiałam się na bramce skacząc na jednej nodze. Wychodziła w pierwszej siódemce choć byłam jej najsłabszym ogniwem, ale przede wszystkim siłą naszej drużyny była gra zespołowa. Znałyśmy się jak siostry, wszystkie miałyśmy takie same plecaki adidasa i nie było większej świętości niż trening i nasza trenerka. Na nieoficjalnych Mistrzostwach Świata organizowanych dla juniorów we Włoszech wygrałyśmy z Chinami, Tajwanem, Nigerią,... nie miałyśmy sobie równych zdobywając pierwsze miejsce. Dopiero w następnym roku gdy wszystko miało się zmienić. Nasza trenerka zaczęła nowe życie, musiała nas zostawić wyjeżdżając do innego miasta. Pojechałyśmy jeszcze raz do Włoch by zmierzyć się ze starszymi rocznikami ale tym razem przegrałyśmy z Rosją. A po powrocie wszystko się zmieniło. Miałam zaledwie 15 lat, ale by kontynuować grę wyjechałam z mojego rodzinnego miasta, Słupska do Gdyni i tam dalej grałam w Łączpolu Gdynia. Spędziłam tam 2 lata, po czym na chwile wróciłam do Słupi Słupsk i tak będąc w klasie maturalnej zagrałam swój pierwszy i ostatni mecz w ekstraklasie. Zrezygnowałam ze sportu przed pójściem na studia, ale do dziś kocham tą dyscyplinę. Jest to dla mnie najbardziej emocjonujący i piękny sport. Dopinguje koleżanki które dalej grają i nie mogło mnie również zabraknąć na trybunach podczas Mistrzostw Świata jakie odbyły się w tym roku w Katarze. 

Już wiecie dlaczego tak emocjonalnie podchodziłam do tych meczów, dlaczego płakałam po niesprawiedliwym meczu jaki przegraliśmy przeciwko dziewięciu Katarczykom i dlaczego tak wielka radość trzyma mnie do dziś z brązu, który jest naszym złotem.